Kıbrıs adasında barışın önündeki en büyük engellerden biri, Avrupa Birliği’nin (AB) sorunu tek taraflı ve tarihsel gerçeklerden kopuk bir şekilde ele almasıdır. AB, Rum tarafının reddiyeciliğini görmezden gelirken, Türkiye’nin ve Kıbrıs Türklerinin egemen eşitlik ile iki devletli çözüm taleplerini “BM Güvenlik Konseyi kararlarına aykırı” olduğunu öne sürerek görmezden gelmektedir. Bu çifte standart, 2004’ten bu yana Türkiye’nin AB üyelik sürecini bloke eden en önemli araç haline gelmiştir.

1963-1974: Türk Kıbrıslılara Yönelik Zulüm ve Barbarlık

Kıbrıs sorunu 1960’ta kurulan ortak cumhuriyetin Rumlar tarafından tek taraflı olarak ihlâl edilmesiyle başlamıştır. 1963’te “Kanlı Noel” saldırılarıyla başlayan süreçte, Kıbrıs Türkleri sistematik olarak hedef alınmıştır. Köyler basılmış, masum siviller katledilmiş, evler yakılmıştır. Bu zulüm 1974’e kadar devam etmiştir.

Bu vahşetin en çarpıcı sahnelerinden biri Lefkoşa Barbarlık Müzesi’dir. Müze, tam anlamıyla bir katliam evidir. 24 Aralık 1963 gecesi (Kanlı Noel), Lefkoşa’nın Kumsal semtinde, İrfan Bey Sokağı’ndaki ev, Rum askerleri tarafından makineli tüfeklerle taranmıştır. Ev sahibi Hasan Yusuf Gudum’un ailesi ve misafirleri hedef alınmıştır.

Kıbrıs Türk Kuvvetleri Alayı doktoru Binbaşı Dr. Nihat İlhan’ın eşi Mürüvvet İlhan ve üç küçük çocuğu (Murat, Kutsi ve Hakan) banyodaki küvette saklanırken kurşun yağmuruna tutulmuştur. Anne ve üç çocuk küvette üst üste yığılmış halde katledilmiştir. Ev sahibesinin eşi Feride Hasan Gudum ise tuvalete sığınırken başından vurularak öldürülmüştür. Diğer aile fertleri ağır yaralanmıştır[1].

Bu olay dünya basınında geniş yer bulmuştur. Le Figaro’dan Max Clos, “Lefkoşa’nın Kumsal semtinde, İrfan Bey Sokağı’ndaki bir evin banyosunda babaları bir Türk subayı olduğu için öldürülen bir anne ve üç küçük çocuğunu gördüm” diye yazmıştır. Daily Express muhabirleri ise çocukların “balmumundan yapılmış gibi” annelerinin cesedi üzerinde yattığını anlatmıştır[2].

1966’da katliamın gerçekleştiği bu ev, “Barbarlık Müzesi” adıyla ziyarete açılmıştır. Amaç, Kıbrıs Türk halkına yönelik soykırım girişimini ve barbarlığı gelecek nesillere belgelemektir. 1974 Kıbrıs Barış Harekâtı sonrası restore edilen müze, bugün hâlâ o vahşetin tanığı olarak ziyaretçilerini beklemektedir. Bu ve benzeri olaylar (Muratağa, Sandallar katliamları vb.), Kıbrıs Türklerinin 1974’e kadar maruz kaldığı etnik temizlik ve katliam tehdidinin somut kanıtlarıdır.

1974 Kıbrıs Barış Harekâtı: İşgal Değil, Soykırımı Önleyen Meşru Müdahale

20 Temmuz 1974’te Türkiye’nin gerçekleştirdiği Barış Harekâtı, Yunanistan’daki cuntanın desteklediği darbe ve Enosis (Kıbrıs’ın Yunanistan’a ilhakı) girişimine karşı yapılmıştır. Darbe, Kıbrıs Cumhuriyeti’ni fiilen ortadan kaldırmış ve Türk toplumunu yok etme planını açıkça ortaya koymuştur.

Harekât, 1960 Garanti Antlaşması’nın Türkiye’ye verdiği hakka dayanmaktadır. Amaç, Kıbrıs Türklerini korumak ve Ada’da kalıcı bir katliamı önlemekti. Türk ordusu müdahale etmeseydi, 1963-1974 arasındaki zulmün çok daha büyük boyutlara ulaşması kaçınılmazdı. Harekât sonucunda Türk tarafı güvenli bir alana kavuştu ve Ada’da iki toplumlu bir yapı oluştu.

Bu nedenle 1974’ü “işgal” olarak nitelendirmek, tarihsel gerçekleri çarpıtmaktır. Harekât, uluslararası hukukun ve garantörlük ilkeleri çerçevesinde meşru bir müdahaledir. Rum tarafının “işgâl” söylemi, kendi reddiyeciliğini ve 2004’teki AB üyeliğiyle kazandığı veto gücünü meşrulaştırma aracıdır.

AB’nin Çifte Standardı ve Rum Tarafı

AB, 2004 yılında Güney Kıbrıs Rum Yönetimi’ni (GKRY), Ada’nın tamamı adına üye yaparken, Türk tarafını tamamen dışarıda bırakmıştır. O dönemde Annan Planı’nı reddeden Rum tarafı ödüllendirilirken, planı kabul eden Türk tarafı cezalandırılmıştır. AB’nin o günden beri izlediği politika, Yunan ve Rum tezlerini esas almak üzerine kuruludur.

AB’nin 2025 Türkiye Raporu’nda açıkça görülmektedir: Türkiye’nin “iki devletli çözüm” savunması “BM Güvenlik Konseyi kararlarına aykırı” diye eleştirilmekte, Rum tarafının federasyon ısrarı ise sorgulanmamaktadır. Türkiye’nin Kıbrıs Cumhuriyeti’ni tanımaması ve doğrudan bağlantıları reddetmesi sürekli kınanırken, Rum tarafının siyasi eşitliği fiilen reddetmesi görmezden gelinmektedir[3].

Bu tutum, Rum tarafının Türk Kıbrıslıları eşit siyasi varlık olarak görmediğinin somut kanıtıdır. Rum siyasetçileri, BM Genel Sekreteri’nin Kuzey Kıbrıs’taki Türk makamlarıyla görüşmesini bile “statü yükseltme” diye kriz haline getirmektedir. AB’nin 2004 üyeliğiyle Rumlara Türkiye üzerinde muazzam bir kaldıraç sağladığı ve Avrupa’nın kuzeyle doğrudan temastan kaçındığı da vurgulanmaktadır[4].

DW Türkçe’nin Mayıs 2026 tarihli “Avrupa ve NATO Kıbrıs’ı neden şimdi fark etti?” videosu da bu yapısal sorunu gözler önüne sermektedir: Kıbrıs sorunu nedeniyle NATO ve AB arasında gizli bilgi paylaşımı bile yapılamamaktadır. Rum tarafının İsrail ve Yunanistan’la enerji ve askeri işbirliği derinleşirken, AB bu ekseni destekler nitelikte davranmaktadır[5].

Sonuç: Gerçek Çözüm İçin Taraflılık Bırakılmalı

AB, Kıbrıs konusunda tarafsız bir arabulucu olmaktan çok uzaktır. Rum tarafının reddiyeciliğini örtbas ederken, Türk tezlerini ve Kıbrıs Türklerinin egemen eşitlik talebini sistematik olarak dışlamaktadır. 2004’te verilen “izolasyonları kaldırma” sözü tutulmamış, Türk tarafı cezalandırılmaya devam edilmiştir.

Kıbrıs’ta kalıcı barış ancak egemen eşitlik temelinde, iki devletli çözüm ile sağlanabilecektir. Bu, 1960’ta başlayan ortaklık denemesinin fiilen çökmesi ve 1974 sonrası oluşan gerçeklerin kabul edilmesi anlamına gelmektedir. AB, Rum tarafını ödüllendiren ve Türk tarafını cezalandıran politikalarından vazgeçmedikçe, çözüm çabaları sonuçsuz kalmaya mahkûmdur.

Kıbrıs Türkleri, 1963-1974 arasında yaşanan barbarlığın acısını hâlâ taşımaktadır. Barbarlık Müzesi bunu her gün hatırlatmaktadır. 1974 Kıbrıs Barış Harekâtı bu acıyı sona erdirmiştir. AB’nin bunu “işgâl” olarak sunması, tarihi değil, siyasi bir tercihtir. Gerçek çözüm, tarihi gerçekleri ve bugünkü gerçekleri kabul etmekle başlayabilecekmiş. AB’nin çifte standardı ise bu çözümün önündeki en büyük engellerden biridir.

*Görsel: https://www.marinedealnews.com/kibrista-neler-oluyor/